На прэс-канферэнцыі Марына з'явілася з паўгадзінным спазненнем. Але пераможцаў, як той казаў, не судзяць. Да таго ж дзяўчына была надзвычай мілая, таварыская і, падобна, нават шчырая, паведамляе "Час".
- Мне вельмі падабаецца выступаць на эстрадзе ў Огрэ. Тут не так, як у звычайных залах і клубах. Ўзрушаючая атмасфера. Вось ужо другі год пасля прэміі Муз-ТБ мы прыязджаем сюды. Прычым вылецелі адразу пасля цырымоніі ўзнагароджання, так што поспех яшчэ нават не паспелі адзначыць. Я спадзяюся, што мы ўсё ж такі вып'ем шампанскага сёння пасля выступу.
- Вы чакалі, што атрымаеце столькі ўзнагарод?
- У агульнай складанасці мы атрымалі чатыры ўзнагароды, і я, шчыра кажучы, спачатку нават не зразумела, за што мне далі чацвёртую сподачак. Потым высветлілася, што тры прызы мне прысудзілі ў розных намінацыях, а чацвёрты далі маёй гуказапісвальнай кампаніі за выпуск самага прадаецца альбома.
- А якія трафеі для вас апынуліся самымі каштоўнымі?
- Тыя людзі, якія кажуць, што ім не патрэбныя ўзнагароды, проста хітруюць. Любы творчы чалавек, асабліва той, хто сам піша песні, хоча, каб яго праца была ацэнена. Ён, натуральна, перажывае, сумняваецца, нервуецца. Я з нагоды свайго другога альбома таксама моцна перажывала: у мяне была сапраўдная паніка, я думала, што ў мяне нічога не атрымаецца і я не напішу такі ж альбом, як «Цяжкі ўзрост». Але потым, дзякуй Богу, я неяк расслабілася і проста стала пісаць для душы. У музыцы самае галоўнае не затлумляцца на дасягненні нейкіх матэрыяльных мэтаў. А проста рабіць ад душы тое, што ты ўмееш.
- У вас ёсць нейкая палічка, дзе захоўваюцца ўзнагароды?
- Палічка даўно паламалася (смяецца). Ўзнагароды стаяць альбо ў кампаніі, альбо ў гуказапісвальнай студыі, таму што дома ўжо не хапае сцен для узнагарод і дыпломаў.
- А як вы ставіцеся да поспеху сваіх калегаў?
- На ўручэнні прэмій Муз-ТБ прыз рынг-тон года дастаўся Дзіму Білану. Я была гэтаму вельмі рада і проста кланялася у ножкі прадусару. Дзякуй богу, што на гэты раз рынг-тон дастаўся не мне (смяецца). А калі сур'ёзна, то яго перамога на «Еўрабачанні» вельмі важная для ўсіх. Ён вялікі малайчына.
- А не было думак самой у «Еўрабачанні» паўдзельнічаць?
- Неяк падыходзіў да мяне Філіп Кіркораў, пытаўся, ці не хачу я ўдзельнічаць. Я адмовілася. Я ў дзяцінстве прайшла праз вельмі шмат конкурсаў і зразумела, што ўласнае станаўленне і развіццё нашмат важней, чым меркаванне некалькіх членаў журы.
- Вы досыць рана пачалі кар'еру артыста. Складваецца ўражанне, што ў вас не хапала часу на тое, што звычайна робяць людзі вашага ўзросту ...
- Калі маіх аднагодкаў бацькі толькі пачалі адпускаць на начныя дыскатэкі, я ўжо працавала ў начных клубах. Так што адпачываць у клубах да таго часу мне ўжо было не цікава. Яны ў мяне асацыяваліся толькі з працай ...
- А як вы адпачываеце?
- Калі ў мяне ёсць час выспацца, я яго выкарыстоўваю. Магу праспаць цэлы дзень, не прачынаючыся. Люблю, як і любы чалавек, сустрэцца з сябрамі, з усімі стэлефанавацца, даведацца, як у каго справы. А калі ёсць другі вольны дзень, я еду на аэрадром, таму што захапляюся парашутным спортам.
- Колькі ў актыве ў вас скачкоў?
- Можна, я пакуль не буду казаць колькі. Проста пакуль не так шмат, але спадзяюся, што ў канцы лета ў мяне будзе чым пахваліцца.
- А адкуль такое прыхільнасць? Адрэналіну не хапае?
- Не, я б так не сказала. Там зусім іншая атмасфера, іншыя людзі, іншыя эмоцыі. У мяне ў жыцці зараз ёсць два абсалютна розныя заняткі. Адно дазваляе адпачыць ад іншага. Палёт на парашуце доўжыцца каля хвіліны. А мой канцэрт, дзякуй Богу, - нашмат даўжэй.
- Якая самая вялікая вышыня вамі ўзятая?
- 4 тысячы метраў.
- Марына, у вас чырвоны пояс па каратэ ... Не даводзілася ўжываць баявое мастацтва на практыцы?
- Калі я пачну ўжываць усе свае навыкі каратэ да мужчыны, ён падумае, што я да яго проста прыстаюць.
- А колькі гадоў вы плануеце правесці на сцэне?
- Думаю, што запішу трэці альбом і ўсё.
newsmusic.ru